تنهایی

تنهایی من رنگ غمگین خودش را داشت

یک جور دیگر بود، آیینِ خودش را داشت

تنهایی من بوی رفتن، طعم مردن بود

تنهاییام ردّ طنابی دور گردن بود

بعضی زمانها پا زمین میکوفت، لج میکرد

وقت نوشتن دستهایم را فلج میکرد

بعضی مواقع دردسر میشد، زیادی بود

بعضی زمانها یک سکوتِ غیرعادی بود

در سینه مثل نامهای تاخورده میخوابید

تنهایی من با زنانی مرده میخوابید

تنهایتر از تنهایی یک شهر سنگی بود

غمگینتر از اعدام یک مجروح جنگی بود

گاهی شبیه تنگِ بیماهی کدر میشد

گاهی مواقع در خیابان منفجر میشد

گاهی شبیه مرگ یک سرباز عاصی بود

گاهی فقط آرامش تیر خلاصی بود

گاهی شبیه برهی ترسیدهای میشد

یا خاطرات گرگ بالاندیدهای میشد

هر بار یک آیینه میشد، روبرویم بود

هربار مثل استخوانی در گلویم بود

گاهی مواقع داخلِ یخچال میخوابید!

بعضی زمانها پشتِ هم یکسال میخوابید!

به زخمهایم گوش میکرد و نظر میداد

از مکث صاحبخانه پشتِ درد خبر میداد

گاهی مواقع بچه میشد، کارِ بد میکرد

هی فحش میداد و دهانم را لگد میکرد

گاهی فقط یک سایهی بیرنگ و لرزان بود

مانند دود تلخ یک سیگار ارزان بود

بعضی مواقع یک سلاح آتشین میشد

بعضی زمانها در دلم میدان مین میشد

مانند مویی داخلِ لیوان آبم بود

مانند نعشی زنده روی تختخوابم بود

هر دفعه در حمام چشمم را کفی میکرد

دیوانه میشد بحثهای فلسفی میکرد

گاهی مواقع زیر تختم سایهای میشد

یا بیاجازه عاشق همسایهای میشد

بعضی مواقع مثلِ یک کبریت روشن بود

مانند یک چاقوی ضامندار در من بود

در گوش من از گریهی افسردهای میگفت

از غصههای جنّ مادرمردهای میگفت

هربار در خاکستر سیگار من پر بود

چون سکه توی جیب کت شلوار من پر بود

بعضی مواقع مست میشد بدده میشد

توی صف نان عاشق یک پیرزن میشد!

به عابران هی ناسزا میگفت و چک میخورد

از بچههای کوچهی پشتی کتک میخورد...

گاهی امیدی، شانهای، سنگ صبوری بود

گاهی سکوت خودکشی بوف کوری بود

تنهایی من تیغ سرخی توی حمام است

تنهایی من زخم شعری بیسرانجام است

تنهاییام در های و هوی کوچهها گم نیست

تنهاییِ من مثلِ تنهایی مردم نیست...

- حامد ابراهیمپور -

پ ن ۱: با مدعی بگوی که ما خود شکستهایم
محتاج پنجه نیست که با ما درافکنی
- سعدی -

پ ن ۲: دلم گرفته
دلم عجیب گرفته
و هیچچیز
نه این دقایق خوشبو
که روی شاخهی نارنج میشود خاموش
نه این صداقتِ حرفی
که در سکوت میان دو برگ این گل شببوست
نه
هیچ چیز مرا از هجوم خالیِ اطراف نمیرهاند
و فکر میکنم
که این ترنم موزون حزن 
تا به ابد
شنیده خواهد شد.
- سهراب سپهری -

  

هیچ...