هیچ

مرا مِهر سیَه چشمان ز سر بیرون نخواهد شدقضای آسمان است این و دیگرگون نخواهد شدرقیب آزارها فرمود و جایِ آشتی نگذاشتمگر آهِ سحرخیزان سویِ گردون نخواهد شد؟مرا روزِ ازل کاری به جز رندی نفرمودندهر آن قسمت که آن جا رفت از آن افزون نخواهد شدخدا را محتسب ما را به فریادِ دَف و نِی بخشکه سازِ شرع از این افسانه بیقانون نخواهد شدمجالِ من همین باشد که پنهان عشقِ او ورزمکنار و بوس و آغوشش چه گویم چون نخواهد شدشرابِ لعل و جایِ امن و یارِ مهربان ساقیدلا کی بِه شود کارت اگر اکنون نخواهد شدمشوی ای دیده نقشِ غم ز ...

ای به عالم کرده پیدا راز پنهان مرامن کیم کز چون تویی بویی رسد جان مراجان و دل پر درد دارم هم تو در من مینگرچون تو پیدا کردهای این راز پنهان مراز آرزوی روی تو در خون گرفتم روی از آنکنیست جز روی تو درمان چشم گریان مراگرچه از سرپای کردم چون قلم در راه عشقپا و سر پیدا نیامد این بیابان مراگر امید وصل تو در پی نباشد رهبرمتا ابد ره درکشد وادی هجران مراچون تو میدانی که درمان من سرگشته چیستدردم از حد شد چه میسازی تو درمان مراجان عطار از پریشانی است همچون زلف توجمع کن بر روی خود جان پریشان مرا- عطار -پ ن:...

برسان باده که غم روی نمود ای ساقیاین شبیخون بلا باز چه بود ای ساقیحالیا عکس دل ماست در آیینه جامتا چه رنگ آورد این چرخ کبود ای ساقیدیدی آن یار که بستیم صد امید در اوچون به خون دل ما دست گشود ای ساقی؟تیره شد آتش یزدانی ما از دم دیوگر چه در چشم خود انداخته دود ای ساقیتشنه خون زمین است فلک وین مه نوکهنه داسی است که بس کشته درود ای ساقیبس که شستیم به خوناب جگر جامه جاننه از او تار به جا ماند و نه پود ای ساقیحق به دست دل من بود که در معبد عشقسر به غیر تو نیاورد فرود ای ساقیاین لب و جام پی گردش می ساخ...

مژگان به هم بزن كه بپاشی جهان منكوبی زمین من به سرِ آسمان من درمان نخواستم ز تو من درد خواستمیك دردِ ماندگار! بلایت به جان منمی سوزم از تبی كه دماسنج عشق رااز هرم خود گداخته زیر زبان منتشخیص درد ...

وه چه بیرنگ و بینشان که منمکی ببینم مرا چنان که منمگفتی اسرار در میان آورکو میان اندر این میان که منمکی شود این روان من ساکناین چنین ساکن روان که منمبحر من غرقه گشت هم در خویشبوالعجب بحر بیکران که ...

یک لحظه و یک ساعت دست از تو نمیدارم زیرا که تویی کارم، زیرا که تویی بارم از قند تو مینوشم، با پند تو میکوشم من صید جگرخسته تو شیر جگرخوارم جان من و جان تو گویی که یکی بودهست سوگند بدین یک جان کز غ...

من کشتهی وبلاگ عشقم کلمه ، اثرم هیچ مپرسید گم شد اثر من، دگرم هیچ مپرسید گفتند که: چونی؟ نتوانم که بگویم این بود که گفتم، دگرم هیچ مپرسید فردا سر خود میکنم اندر سر و کارش امروز که با درد سرم هیچ مپرسید وقتی که ...

فقط نگاه کن و بعد هیچ چیز نپرس به خواب رفتمت از بسته های خالی قرص به دوست داشتنم بینِ دوستش داری ! به خواب رفتمت از گریه های تکراری تماس های کسی ناشناس از خط ... به استخوان سرم زیر حرکت مته که می شود به رگ و پوست ، از تو تیغ کشید که می شود به تو چسبید و بعد جیغ کشید که می شود وسط وان ، دچار فلسفه شد که زیر آب فرو رفت ... واقعا خفه شد ! که مثل من ، ته آهنگ " راک " گریه کنی ! جلوی پاش بیفتی به خاک ... گریه کنی که می شود چمدانت شد و مسافر شد میان دست تو سیگار بود و شاعر شد که می شود وسط سینه ات موا...

از عشق آنچنان که تو ، ناچار نیستم از زندگی چنان که تو ، سرشار نیستم چیزی شبیه سیلی و از راه ناگهان ... سر می رسی دوباره و بیدار نیستم مانند پیچکی که سرش زیر سنگ هاست دیگر به فکر آن ور دیوار نیستم آغوش می گشایی و باور نمی کنی در قید بازوان تو این بار نیستمxa0 این عشقِ مرده را به دلم پیشکش نکن من مثلِ آن جماعت کفتار نیستم حالا ازین شلوغی ممتد عبور کن طوری نگاه کن به من انگار نیستم ! صعب العبور کرده مرا کوهِ ریخته آن جاده همیشه هموار نیستم از این جنون زلزله خیزت رهام کن من مستحق این همه آوار نیستم ...

هر چه کردم به خودم کردم و وجدان خودم پسر نوحم و قربانی طوفان خودم تک و تنهاتر از آنم که به دادم برسند آنچنانم که شدم دست به دامان خودم موی تو ریخته بر شانه تو ، امّا من شانه ام ریخته بر موی پریشان خودم از بهشتی که تو گفتی خبری نیست که نیست می روم سر بگذارم به بیابان خودم آسمان سرد و هوا سرد و زمین سردتر است اخوانم که رسیدم به زمستان خودم تو گرفتار خودت هستی و آزادی هات من گرفتار خودم هستم و زندان خودم شب میلاد من بی کس و کار است ولی باید امشب بروم شام غریبان خودم - یاسر قنبرلو - xa0 پ ن 1 : شانه...

حلق خود را 4 پاره کنی شعر تنها رسانه ات باشد توی شهری که بی ادب شده است ادبیات خانه ات باشد دستمالی سیاه برداری چیزی از صلح و جنگ بنویسی متناقض نمای غم باشی زشت ها را - قشنگ - بنویسی پیشگو باشی و بفهمانی که غروب از طلوع معلوم است به کجا می روم که در این راه تهِ خط از شروع معلوم است ... (تلخ) مثلِ همین که می نوشی واقعیت برای غمگین هاست فال من را نگیر ... می دانم زندگی قهوه ای تر از این هاست ! گفتی از غصه دست بردارم از گل و عشق و خانه بنویسم تو خودت را به جای من بگذار با کدامین بهانه بنویسم ؟ در س...

من شاعرم ... نه ! کاتب وحی ایی که بر کاغذ و دوات خودش قی کرد ! من شاعرم ... پیامبری مطرود که روی معجزات خودش قی کرد ! من شعر می نویسم ، می جنگم با سرنوشت شومم ، تقدیرم یک بیت تا ببارد ، می سوزم یک شعر تا بیاید ، می میرم در جبر زنده بودم ، اما نه ! این شعر جای فلسفه بافی نیست سنگم زدند ، بی وطنم کردندxa0 این ها برای مرگم کافی نیست ! بی اسم و ایسم ، فلسفه ام شعر است یک کوچه ، یک دوراهیِ بن بستم ! من زخم خورده بودم ، پس بودم ! من شعر می نویسم ، پس هستم ! خورشید با غرورش ، با نورش اندازه اتاقم روشن ...

جان می دهم به گوشه زندان سرنوشت سر را به تازیانه او خم نمی کنم ! افسوس بر دو روزه هستی نمی خورم زاری بر این سراچه ماتم نمی کنم با تازیانه های گرانبار جانگذاز پندارد آن که روحِ مرا رام کرده است ! جان سختی ام نگر که فریبم نداده است این بندگی ، که زندگیش نام کرده است ! بیمی به دل زِ مرگ ندارم که زندگی جز زهرِ غم نریخت شرابی به جامِ من گر من به تنگنای ملال آور حیات آسوده یک نفس زده باشم حرامِ من تا دل به زندگی نسپارم ، به صد فریب می پوشم از کرشمه هستی نگاه را هر صبح و شب چهره نهان می کنم به اشک تا ن...