هیچ

زل میزنم به آینه... میترسم! این چهره، شکل واقعی من نیست این تخت، تخت ماست... ولی انگار آغوش تو شبیه به قبلاً نیست زل میزنم به کاغذ و خودکارم باید که شعر تازهای از غم گفت گفتی که شعر شاد بگو! اما... من به خودم دروغ نخواهم گفت تنهایی زمین و زمان جمع است در چشمهای قهوهای خیسم این درد را برای که باید گفت؟ این شعر را برای چه بنویسم؟! این داستان خندهی یک بچه با جیک جیک جوجهی رنگی نیست آغاز قصه، ...

ادامه مطلب